---

ပြင်သစ်နိုင်ငံ Évian-les-Bains မြို့တွင် ကျင်းပနေသော G7 ထိပ်သီးအစည်းအဝေး၌ “ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ မညီမျှမှု” သည် အဓိကအကြောင်းအရာများထဲ၌ ပါဝင်လာခဲ့သော်လည်း ဆင်းရဲချမ်းသာကွာဟမှုကို တိုက်ရိုက်မကိုင်တွယ်ဘဲ ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးတည်ငြိမ်မှု ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဆောင်းပါးရှင် Adriana Abdenur က သတိပေးထားသည်။ မညီမျှမှုသည် ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများ၏ ပြဿနာတစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ဘဲ G7 အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံများအပါအဝင် ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးတစ်ခုလုံးကို ထိခိုက်နေသည့် စနစ်တကျ အရေးပေါ်ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်လာပြီဟု သူမက ထောက်ပြသည်။

Rio de Janeiro မှ ရေးသားသော ဤအမြင်ဆောင်းပါးအရ OECD နိုင်ငံများတွင် အိမ်ထောင်စုချမ်းသာမှု၏ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို အချမ်းသာဆုံး ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းက ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အောက်ခြေ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းကမူ ၄ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ပိုင်ဆိုင်နေကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ၎င်းက ဝင်ငွေ၊ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု၊ အခွင့်အလမ်းနှင့် နိုင်ငံရေးအာဏာတို့အကြား အလွန်ကြီးမားသည့် ကွာဟချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး လူနေမှုအဆင့်အတန်း တုံ့ဆိုင်းလာခြင်း၊ လူမှုတက်လှမ်းနိုင်စွမ်း ကျဆင်းလာခြင်း၊ နိုင်ငံရေးဘက်လိုက်ကွဲပြားမှုနှင့် ဒီမိုကရေစီအဖွဲ့အစည်းများအပေါ် ယုံကြည်မှု လျော့နည်းလာခြင်းတို့ကို G7 နိုင်ငံများအတွင်းမှာပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့မြင်နေရကြောင်း ဆိုသည်။

တောင်အာဖရိက၏ G20 ဥက္ကဋ္ဌတာဝန်အောက် ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး Joseph E. Stiglitz နှင့် Jayati Ghosh တို့ ဦးဆောင်သည့် Extraordinary Committee on Inequality ကလည်း ကမ္ဘာသည် “inequality emergency” — မညီမျှမှု အရေးပေါ်အခြေအနေ — ကို ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း ပြီးခဲ့သည့်နှစ်တွင် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ထိုအစီရင်ခံစာအရ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ လူ ၄ ဦးလျှင် ၁ ဦးခန့်မှာ အလယ်အလတ်မှ ပြင်းထန်သော အစားအစာမလုံခြုံမှုကို ကြုံတွေ့နေရပြီး ၂၀၀၀ ခုနှစ်မှစ၍ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဖန်တီးခဲ့သော အသစ်ချမ်းသာမှုအားလုံး၏ ၄၁ ရာခိုင်နှုန်းကို အချမ်းသာဆုံး ၁ ရာခိုင်နှုန်းက ရယူသွားခဲ့သော်လည်း လူဦးရေ၏ အောက်ခြေတစ်ဝက်က ၁ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရရှိခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

မညီမျှမှု ကြီးထွားလာခြင်းသည် စီးပွားရေးတိုးတက်မှုကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်ကြောင်း ဆောင်းပါးက ထောက်ပြသည်။ ကြွယ်ဝမှု အလွန်အကျွံ စုစည်းသွားပါက စားသုံးမှု နှေးကွေးလာနိုင်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသစ်များ၏ တက်ကြွမှုလည်း ကျဆင်းလာနိုင်သည်။ ထို့အပြင် လစာတန်းနေခြင်း၊ အစားအသောက်ဈေးနှုန်း မြင့်တက်ခြင်း၊ အိမ်ရာမလုံခြုံမှုနှင့် အများပြည်သူဝန်ဆောင်မှု ကျဆင်းခြင်းတို့ကြောင့် ပြည်သူလူထု၏ မကျေနပ်မှုများ ပိုမိုမြင့်တက်လာပြီး နိုင်ငံရေးမတည်ငြိမ်မှုကို အားပေးနေကြောင်းလည်း ဆိုထားသည်။

နိုင်ငံရေးရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု၊ မဲဆွဲစည်းရုံးရေးငွေကြေး၊ မီဒီယာပိုင်ဆိုင်မှု၊ algorithmic manipulation နှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူများထံ အထူးဝင်ရောက်ခွင့်စသည့် လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ကော်ပိုရေးရှင်းကြီးများနှင့် ဘီလီယံနာအနည်းငယ်က စီးပွားရေးအရင်းအမြစ်များကို အလွန်အကျွံ ထိန်းချုပ်လာပါက မူဝါဒများသည် ငွေကြေးရှိသူများဘက်သို့ ပိုမိုယိမ်းလာမည်ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံရေးစနစ်သည် “မညီမညာဆွဲထားသည့် စနစ်” ဟူသော အမြင်ကို ပိုမိုအားကောင်းလာစေမည်ဟုလည်း သတိပေးထားသည်။ ဒီမိုကရေစီကို ကာကွယ်သူများဟု မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြသည့် G7 အဖွဲ့အတွက် ယင်းအခြေအနေသည် အလွန်အန္တရာယ်ကြီးကြောင်း ဆောင်းပါးက ဆိုသည်။

Artificial Intelligence (AI) အလျင်အမြန် ဖွံ့ဖြိုးလာခြင်းကလည်း ဤပြဿနာကို အခြားပုံစံတစ်မျိုးဖြင့် တိုးစေသည်။ AI သည် ဆန်းသစ်တီထွင်မှု၊ ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းနှင့် သိပ္ပံတိုးတက်မှုတို့ကို မြှင့်တင်နိုင်သော်လည်း မူဝါဒဆိုင်ရာ ရွေးချယ်မှုများ မမှန်ကန်ပါက ၎င်း၏ စီးပွားရေးအကျိုးအမြတ်များသည် ကုမ္ပဏီအနည်းငယ်နှင့် နိုင်ငံအနည်းငယ်ထဲတွင်သာ စုဝေးသွားနိုင်ပြီး အလုပ်သမားများနှင့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း အများအပြား ထိခိုက်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

ထို့ပြင် မညီမျှမှုသည် ပထဝီနိုင်ငံရေးယှဉ်ပြိုင်မှုကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင်လည်း အခက်အခဲ ဖြစ်စေကြောင်း ဆောင်းပါးက ချိတ်ဆက်ပြသည်။ ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများက ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှု လျော့ချရေးနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ရေးအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် မျှော်လင့်ခံနေရသော်လည်း ၎င်းတို့အပေါ် မတည်ငြိမ်သည့် ကြွေးမြီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများနှင့် တိုးမြင့်လာသော ချေးငွေကုန်ကျစရိတ်များလည်း စုပုံနေသည်။ ဂလိုဘယ်လိုက်ဇေးရှင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများ မညီမျှစွာ ခွဲဝေခံစားနေရသဖြင့် လက်ရှိ နိုင်ငံတကာအဖွဲ့အစည်းများအပေါ် မကျေနပ်ချက်များ တိုးလာပြီး ပထဝီနိုင်ငံရေးကွဲပြားမှုများလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာနေသည်။

အစိမ်းရောင်အသွင်ကူးပြောင်းရေး အောင်မြင်ရန်အတွက်လည်း တရားမျှတသည်ဟု လူထုက ခံယူမှသာ ဖြစ်နိုင်မည်ဟု ဆောင်းပါးရှင်က သတိပေးထားသည်။ ပြည်သူများအနေဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်ကို သူတို့သာ ခံယူရပြီး ချမ်းသာမှုနှင့် အမြတ်အစွန်းများက အခြားနေရာများတွင် စုဝေးနေသည့် ရာသီဥတုမူဝါဒများကို ထောက်ခံမည်မဟုတ်ကြောင်း၊ ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများအနေဖြင့်လည်း ငွေကြေးထောက်ပံ့မှု မလုံလောက်သေးသရွေ့နှင့် ကြွေးမြီများကြောင့် ပြည်သူ့ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကန့်သတ်ခံနေရသရွေ့ ပိုမိုတင်းကျပ်သည့် ရာသီဥတုကတိကဝတ်များကို လက်ခံရန် စိတ်အားထက်သန်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဆိုသည်။

လက်ရှိအချိန်အထိ နိုင်ငံများတွင် မညီမျှမှုကို နားလည်ရန်နှင့် တုံ့ပြန်ရန် ဘုံဘောင်တစ်ခု မရှိသေးကြောင်းလည်း ဆောင်းပါးက ထောက်ပြသည်။ ကမ္ဘာကြီးတွင် ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှု၊ ဘဏ္ဍာရေးတည်ငြိမ်မှုနှင့် ပြည်သူ့ကျန်းမာရေးတို့ကို စောင့်ကြည့်ရန် စနစ်တကျ ယန္တရားများ ရှိသော်လည်း မညီမျှမှုကို ခြေရာခံရန် အလားတူပုံစံ မရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် G20 လုပ်ငန်းစဉ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရေးကြီးဆုံး အကြံပြုချက်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် International Panel on Inequality — နိုင်ငံတကာ မညီမျှမှုဆိုင်ရာ အဖွဲ့ — ကို Évian တွင် အလေးအနက် စဉ်းစားသင့်ကြောင်း ခေါ်ဆိုထားသည်။

ဤအဖွဲ့သည် Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) ကို စံနမူနာယူ၍ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းမှ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများကို စုစည်းကာ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ မညီမျှမှုလမ်းကြောင်းများနှင့် မူဝါဒဆိုင်ရာ အခြားရွေးချယ်စရာများကို ပုံမှန် လွတ်လပ်စွာ သုံးသပ်တင်ပြမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းက တူညီသော တိုင်းတာမှုစံနှုန်းများ တည်ဆောက်ရန်၊ ထိရောက်သော ဖြေရှင်းနည်းများ ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန်၊ သက်သေအထောက်အထားအခြေပြု မူဝါဒချမှတ်မှုကို ခိုင်မာစေရန်နှင့် မညီမျှမှုကို အခြား ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အရေးကြီးပြဿနာများကဲ့သို့ အရေးပေးသင့်သည့် အဆင့်သို့ မြှင့်တင်ရန် ကူညီမည်ဟု ဆိုသည်။

ဆောင်းပါးအဆုံးသတ်တွင် Adriana Abdenur က G7 အဖွဲ့သည် နိုင်ငံတကာဘဏ္ဍာရေးအဖွဲ့အစည်းများ၊ ဖွံ့ဖြိုးရေးငွေကြေးစနစ်များနှင့် ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးအုပ်ချုပ်မှုအပေါ် အလွန်ကြီးမားသည့် သြဇာသက်ရောက်မှု ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မညီမျှမှုကို နိုင်ငံတကာဆွေးနွေးပွဲများ၏ အနားသတ်မှ စီးပွားရေးမူဝါဒချမှတ်မှု၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ Évian ထိပ်သီးအစည်းအဝေးကို အရေးပေါ်အကျပ်အတည်းများ ဖြေရှင်းရာသက်သက်ထက် ပိုမိုမှတ်မိစေလိုပါက ကြာရှည်တည်တံ့သော စီးပွားရေးတည်ငြိမ်မှု၊ ဒီမိုကရက်တစ်ခံနိုင်ရည်၊ စိမ်းလန်းအသွင်ကူးပြောင်းမှုနှင့် တည်တံ့သော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုတို့သည် “မညီမျှမှု အရေးပေါ်အခြေအနေ” ကို မရင်ဆိုင်ဘဲ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း G7 ခေါင်းဆောင်များက ပထမဦးဆုံး အသိအမှတ်ပြုသင့်ကြောင်း တိုက်တွန်းထားသည်။