“စာဖတ်သူတွေ မရှိခဲ့ရင် ဒီနေရာအထိ ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” — သရုပ်ဆောင်/စာရေးဆရာ ချာအင်ပျို ၅ အုပ်မြောက်ဝတ္ထုနဲ့ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်
“စာဖတ်သူတွေ မရှိခဲ့ရင် ဒီနေရာအထိ ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သရုပ်ဆောင်နှင့် စာရေးဆရာ ချာအင်ပျို (Cha In-pyo) က ပြောကြားရင်း ၅ အုပ်မြောက် အရွယ်ရောက်ဝတ္ထု “Our Neighborhood Library” နှင့်အတူ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၂၀၂၆ ခုနှစ် မေလ ၂၈ ရက်က ဆိုးလ်မြို့ ဂျွန်ဂူ (Jung District) တွင် ပြုလုပ်သည့် သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ၌ ၎င်းက “စာရေးဆရာက ဝတ္ထုကို စတင်ပေမယ့် အဆုံးသတ်ပေးတာက စာဖတ်သူတွေပါ” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
အဆိုပါဝတ္ထုမှာ ချာအင်ပျိုအတွက် လွန်ခဲ့သည့် ၂ နှစ်အတွင်း ပထမဆုံးထွက်ပေါ်လာသည့် လက်ရာသစ်ဖြစ်ပြီး မက်တာဖစ်ရှင်း (metafiction) ပုံစံကို အသုံးပြုထားသည်။ ဇာတ်လမ်းအတွင်း “ကျွန်တော်” ဟု ခေါ်သည့် ခေတ်ပြိုင်စာရေးဆရာတစ်ဦးက ခရစ်တိုမပေါ်မီ ၁ ရာစုမှ ခရစ်နှစ် ၇ ရာစုအထိ တည်ရှိခဲ့သော ကိုရီးယားရှေးဟောင်းနိုင်ငံ ဂိုဂုရျော (Goguryeo) ခေတ် ပန်းချီဆရာ ဘွန်ဂတ်အကြောင်း ရေးသားထားပြီး လောဘ၊ သေခြင်းနှင့် မှတ်တမ်းများက သယ်ဆောင်လာသည့် အဓိပ္ပာယ်တို့ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ထားသည်။ စာအုပ်အစပိုင်းတွင် စာရေးဆရာတစ်ဦးက ဘွန်ဂတ်အမည်ရှိ ပန်းချီဆရာအကြောင်း ရေးနေစဉ် “ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့တာပဲ ရေးမယ်” ဟု ဆိုသည့် ဘွန်ဂတ်က ဗျူရိုကရက်အမိန့်ကြောင့် နဂါးတစ်ကောင်ကို ပန်းချီဆွဲရမည့် မဖြစ်နိုင်သော ဖန်တီးမှုအခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်။ ထို့နောက် လက်တွေ့နဂါးတစ်ကောင်က ခေတ်ပေါ်စာရေးဆရာရှေ့သို့ ပေါ်လာပြီး နားထဲတွင် စကားပြောလာသည်နှင့်အမျှ အရောင်းကောင်းဆုံးစာရေးဆရာ ဖြစ်လိုသည့် အိပ်မက်နှင့် ဖန်တီးနိုင်စွမ်း၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားလာစေသည်။
ချာအင်ပျိုက “Our Neighborhood Library” ကို အပြီးသတ်ရန် တစ်နှစ်ခွဲခန့် အချိန်ယူခဲ့ရကြောင်း ပြောကြားပြီး မူလက နဂါးအကြောင်း ဇာတ်လမ်းရေးချင်သည့် ဆန္ဒကြောင့်သာ စတင်ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်းလည်း ဆိုသည်။ သို့သော် ဆိုးလ်ရှိ စာကြည့်တိုက်တစ်ခုတွင် မူကြမ်းရေးနေစဉ် “ကျွန်တော့်ရဲ့ ပဉ္စမမြောက်ဝတ္ထု” ကို အဘယ်ကြောင့်၊ မည်သို့ ရေးလာခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လာပြီး “ကျွန်တော့်ဝတ္ထုတွေကို ဖတ်ပြီး ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပေးခဲ့ကြတဲ့ စာဖတ်သူတွေ မရှိခဲ့ရင် ဒီနေရာအထိ ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဝန်ခံခဲ့သည်။ ယခင်က “ကောင်းမွန်သော” ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရေးနိုင်ရန်သာ အာရုံစိုက်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဆက်လက်ရေးသားခွင့်ပေးခဲ့သည့် စာဖတ်သူများအပေါ် ကျေးဇူးတင်စိတ်ကို ဖော်ပြလိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။
ချာအင်ပျိုသည် ၂၀၀၉ ခုနှစ်တွင် ပထမဆုံးဝတ္ထု “Goodbye, Hill” ဖြင့် စာရေးဆရာဘဝကို စတင်ခဲ့ပြီး ၁၇ နှစ်ကြာ တစိုက်မတ်မတ် ရေးသားထုတ်ဝေလာသူဖြစ်သည်။ ထို့နောက် “Today’s Forecast”, “Mermaid Hunt”, “Their Day” စသည့် လက်ရာများကို ထုတ်ဝေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော ပထမဆုံးဝတ္ထု “If One Day We Look at the Same Star” ကို Oxford တက္ကသိုလ်၏ Korean studies သင်တန်းများအတွက် ဖတ်ရှုရေးအဖြစ် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရပြီး Hwang Sun-won Literary Award နှင့် Son Ho-yeon Peace Literature Prize တို့ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဆုများ ရရှိပြီးနောက် တစ်လခန့် စာမရေးနိုင်ဘဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး “ကျွန်တော့်စာအုပ်က ရင့်ကျက်မှုမရှိသေးဘူးလို့ ခံစားရလို့” ဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ့်စတိုင်အတိုင်းသာ ရေးနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်ကာ ပြန်လည်ရေးသားခဲ့ကြောင်း ၎င်းက ပြောကြားခဲ့သည်။
ရှည်လျားသည့် အနုပညာဘဝတလျှောက် ပရိသတ်များနှင့် တိုက်ရိုက်တွေ့ဆုံခွင့် နည်းပါးခဲ့သော်လည်း စာအုပ်ထုတ်ဝေမှုများနှင့် book concert များက ချာအင်ပျိုအတွက် စာဖတ်သူများကို အနီးကပ်တွေ့ဆုံနိုင်သည့် အခွင့်အရေးဖြစ်လာခဲ့သည်။ “ကိုယ့်စာရေးမှုကို ဘယ်သူဖတ်မလဲ မသိဘဲ စတင်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ ပိုများလာတဲ့လူတွေက ဖတ်ပြီး ကျွန်တော့် ရှိနေမှုကို အသိအမှတ်ပြုလာခဲ့တယ်။ အခုတော့ အသိအမှတ်ပြုမှုဟာ လူတစ်ယောက်က အခြားတစ်ယောက်ကို ပေးနိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံး အားပေးမှုနဲ့ နှစ်သိမ့်မှုလို့ ယုံကြည်လာပါပြီ” ဟု ၎င်းက ပြောကြားခဲ့သည်။ မိသားစုနှင့် မိတ်ဆွေများ၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့်သာ ယခုအချိန်အထိ စာရေးဆက်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်းလည်း ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုထားသည်။