---

ကိုရီးယားတွင် အလွန်သေးငယ်လွန်းပြီး အထူးသတိမထားပါက မျက်စိလွတ်သွားနိုင်သည့် ဦးညွှတ်ပုံစံတစ်မျိုး ရှိကြောင်း ဆောင်းပါးရှင် David A. Tizzard က ရေးသားထားသည်။ ယင်းအမူအရာသည် နေ့စဉ်ဘဝအတွင်း မကြာခဏ တွေ့မြင်ရသော်လည်း သီးသန့်အမည်မရှိဘဲ ကိုရီးယားယဉ်ကျေးမှု၏ နားလည်မှုအခြေခံဆက်ဆံရေးနှင့် အရိပ်အမြွက်ဖြင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုသည့် ရိုးရာတို့နှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်နွှယ်နေကြောင်း ၎င်းက ဆိုသည်။

ဆောင်းပါးအရ “tiny invisible Korean bow” ဆိုသည်မှာ လူနောက်ကနေ ဖြတ်လျှောက်သွားသည့်အခါ၊ တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ လမ်းကို မတော်တဆ ပိတ်ဆို့မိသည့်အခါ၊ စကားပြောနေစဉ် ပစ္စည်းတစ်ခု လက်ခံယူသည့်အခါ သို့မဟုတ် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို ကျောင်းဝင်းအတွင်း ဝင်ရောက်စဉ် ဦးညွှတ်သလို ပြသည့် အလွန်သေးငယ်သော အမူအရာကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ဦးခေါင်းမှာ မီလီမီတာအနည်းငယ်သာ စောင်းသွားသလို မြင်ရပြီး မျက်လုံးများကလည်း အောက်ဘက်သို့ ချက်တင်ဆင်းသွားတတ်ကာ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် မြင့်တက်လာတတ်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။

စာရေးသူက ယင်းအမူအရာကို ကိုရီးယားတွင် အလွန်ပေါ့ပါးပြီး လက်တွေ့ကျသည့် “အပြုအမူ ချုံ့ချုပ်မှု” တစ်ရပ်အဖြစ် သုံးသပ်ထားသည်။ စကားဝိုင်းတစ်ခုတွင် နှုတ်ဆက်စကားကို တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောဆိုသကဲ့သို့၊ Kakao ပေါ်တွင် “ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါတယ်” ကို အက္ခရာအနည်းငယ်ဖြင့်သာ ဖော်ပြသကဲ့သို့ပင် ဦးညွှတ်ရမည့်အရာကိုလည်း အလွန်သေးငယ်စွာ ပြသခြင်းဖြင့် အပြန်အလှန်အသိအမှတ်ပြုကြသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ၎င်းက ရှင်းပြသည်။

ယင်းမှာ အွန်လိုင်း meme များထဲတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ငုံ့ချိုးထားပြီး ခေါင်းက ခြေထောက်နားအထိ ရောက်နေသည့်ပုံစံ ဦးညွှတ်မျိုးနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကြောင်းလည်း ဆောင်းပါးက ဆိုသည်။ စာရေးသူသည် တက္ကသိုလ်အဆောက်အအုံများ၏ လျှောက်လမ်းများနှင့် ဓာတ်လှေကားများအတွင်း ယင်းအမူအရာကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ရကြောင်း၊ ကျောင်းသားများအနေဖြင့် မိမိနှင့် ရင်းနှီးသူများကို နာမည်တပ်၍ နှုတ်ဆက်ကြသော်လည်း ကိုရီးယားပါမောက္ခများကိုမူ ထိုသို့ မလုပ်ကြလောက်ကြောင်း နှိုင်းယှဉ်ရေးသားထားသည်။

ဆောင်းပါးထဲတွင် ယင်းအမူအရာသည် ကိုရီးယား၏ “nunchi” — အခြားသူ၏ စိတ်အခြေအနေနှင့် အနေအထားကို အရိပ်အမြွက်များမှတစ်ဆင့် ခံစားနားလည်နိုင်သည့် လူမှုရေးသဘောတရား — ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်းလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ကိုရီးယားကဲ့သို့ high-context လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတွင် စကားမထွက်ဘဲ နားလည်အောင် ဆက်သွယ်ရသည့် လိုအပ်ချက်များ များပြားပြီး “tiny invisible Korean bow” သည် ထိုသို့ အသံမထွက်သည့် ဆက်သွယ်မှု၏ အထင်ရှားဆုံး ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သုံးသပ်ထားသည်။

ဆောင်းပါးနိဂုံးတွင် “aneunmankeum boinda” (သိသလောက်သာ မြင်ရသည်) ဟူသော ကိုရီးယားဆိုရိုးစကားကိုလည်း ကိုးကားထားပြီး ရှေးဟောင်းနေရာတစ်ခု၏ သမိုင်းနောက်ခံကို သိရှိမှသာ ကျောက်တုံးများပင် အဓိပ္ပါယ်ရှိလာသကဲ့သို့ ဤသေးငယ်သည့် ဦးညွှတ်အမူအရာကို နားလည်သွားပါက ရုပ်သံဇာတ်လမ်းများ၊ ရုပ်ရှင်များနှင့် မိတ်ဆွေမိသားစုဆက်ဆံရေးများအတွင်း၌ပင် ပိုမိုသတိပြုမိလာနိုင်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။