သဘောထားဂုဏ်ယူသော်လည်း တုံ့ပြန်မှုအားနည်းသည့် သံတမန်ရေးကို ကိုရီးယားတွင် မေးခွန်းထုတ်
ကိုရီးယားနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒ ချဉ်းကပ်ပုံမှာ “သတိထားလုပ်ဆောင်ခြင်း” ဟု ရှေးရှု၍ ကြာမြင့်စွာ ချီးကျူးခံခဲ့ရသော်လည်း၊ အစ္စရေးက အကူအညီပို့ယာဉ်များကို သိမ်းယူရာတွင် ကိုရီးယားလူငယ်နှစ်ဦး ပါဝင်နေသည့် ဖြစ်ရပ်ကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သည့်ပုံစံက ထိုပုံရိပ်၏ အားနည်းချက်ကို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ယင်းအခြေအနေအပြီးတွင် ပြည်သူအများအပြားက ပိုမိုပြတ်သားပြီး အချုပ်အခြာအာဏာကို အခြေခံသည့် နိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒကို တောင်းဆိုလာကြသည်။
ဆောင်းပါးအရ ကိုရီးယားသံတမန်ရေးလောကတွင် “quiet diplomacy” ဟု ခေါ်သည့် တိတ်တဆိတ် ညှိနှိုင်းတုံ့ပြန်သည့် နည်းလမ်းသည် အမြဲတမ်း ထိရောက်သည်မဟုတ်ဘဲ တာဝန်ခံမှုနှင့် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုကို ထိခိုက်စေနိုင်ကြောင်း ပြည်သူ့အမြင်က စိန်ခေါ်လာနေသည်။ အမျိုးသားလုံခြုံရေးအကြံပေး ဝီဆောင်းလက် (Wi Sung-lac) နှင့် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာန ဒုတိယဝန်ကြီး Kim Jina တို့ကို ဥပမာပြု၍ အခက်အခဲများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရင်ဆိုင်ခြင်းထက် တိတ်တဆိတ် “စီမံထိန်းချုပ်ခြင်း” ကို ဦးစားပေးနေကြောင်း ဆောင်းပါးက ဝေဖန်ထားသည်။
ကိုရီးယားသည် စစ်ပွဲနှင့် အာဏာရှင်စနစ်နောက်ပိုင်းကဲ့သို့ အားနည်းပြီး ပြင်ပလောကနှင့် ဖယ်ထုတ်ခံနေရသည့် နိုင်ငံ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး စီးပွားရေးနယ်ပယ်တစ်ခုအတွင်း ပါဝင်လာပြီး နည်းပညာအားကောင်းသည့် ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ဖြစ်လာပြီဟု ဆောင်းပါးက ထောက်ပြသည်။ သို့သော် နိုင်ငံခြားရေးအရာရှိအချို့မှာမူ ကိုရီးယားနိုင်ငံသားများ သို့မဟုတ် နိုင်ငံအကျိုးစီးပွား တိုက်ရိုက်ထိခိုက်သည့် အခြေအနေများတွင်ပင် အင်အားကြီးနိုင်ငံများနှင့် မဟာမိတ်များအပေါ် အမြဲတမ်း လွန်စွာလျှော့ပေါ့၍ ဆောင်ရွက်သင့်သည်ဟု ယူဆနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။
ကိုရီးယားသံတမန်ရေး၏ သဘောထားသည် အမေရိကန်အပေါ် လုံခြုံရေးအရ အစဉ်အလာ မှီခိုနေရမှုနှင့် ဒေသတွင်း မတည်ငြိမ်မှုများကြောင့် ဆယ်စုနှစ်များတစ်လျှောက် “သတိထားခြင်း” ကို အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ရပ်အဖြစ် ပုံသဏ္ဍာန်ခံလာခဲ့ကြောင်းလည်း ဆောင်းပါးက ရှင်းပြထားသည်။ ထိုအကျိုးဆက်အနေဖြင့် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနအတွင်း အဓိကသဘောထားမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားမှု မဟုတ်ဘဲ အငြင်းပွားမှုကို ရှောင်ရှားခြင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု ဝေဖန်ထားသည်။
အကူအညီပို့ယာဉ်ဖြစ်ရပ်အပေါ် လူထုတုံ့ပြန်မှုကလည်း ဤမကျေနပ်မှုကို ထင်ဟပ်စေခဲ့သည်။ ပြည်သူအများစုက “quiet diplomacy” သည် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုနှင့် တာဝန်ခံမှုထက် အလိုအလျောက် ဦးစားပေးခံရမည်ဆိုသည့် အယူအဆကို လက်မခံတော့ကြောင်း ဆောင်းပါးက ဆိုသည်။ ကိုရီးယားအစိုးရအနေဖြင့် နိုင်ငံအကျိုးစီးပွား ခြိမ်းခြောက်ခံရသည့်အခါ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောဆိုနိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး မဟာမိတ်ဆက်ဆံရေးဆိုသည်မှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်း သို့မဟုတ် လျှော့ပေါ့ခြင်းကို မလိုအပ်ကြောင်း ပြသရမည်ဟု ပြည်သူက မျှော်လင့်နေသည်။
ဆောင်းပါး၏ အဓိကသဘောထားအရ ဝီဆောင်းလက်နှင့် Kim Jina တို့အပေါ် ဝေဖန်မှုသည် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ မဟုတ်ဘဲ “သတိထားခြင်း = ပညာရှိခြင်း”၊ “မရှင်းလင်းခြင်း = ကျွမ်းကျင်မှု” ဟု ယူဆနေသည့် သံတမန်ရေးဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ်တစ်ရပ်လုံးအပေါ် မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်များသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် အလွန်အကျွံ သတိထားလွန်းခြင်းက အားနည်းသည့် ပုံရိပ်ကို ဖြစ်စေနိုင်ပြီး အမေရိကန်နှင့် အခြားနိုင်ငံများ မည်သို့တုံ့ပြန်မည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေသလားဆိုသည့် သံသယကို ပြည်သူအတွင်း ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ကြောင်းလည်း ထောက်ပြထားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပိုမိုယုံကြည်မှုရှိသည့် သံတမန်ရေးသည် မဟာမိတ်ဆက်ဆံရေးကို ထိခိုက်စရာမလိုကြောင်း ဆောင်းပါးက ဆိုသည်။ အမေရိကန်၊ ဂျပန်နှင့် ဥရောပအင်အားကြီးနိုင်ငံများသည်လည်း နီးကပ်သည့် မဟာမိတ်များအကြားတွင်ပင် မိမိတို့၏ အမျိုးသားအကျိုးစီးပွားကို ပွင့်လင်းစွာ ကာကွယ်လေ့ရှိသဖြင့် ကိုရီးယားအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းကို “မရင့်ကျက်သော အမျိုးသားရေး” အဖြစ် မမြင်သင့်ကြောင်းလည်း ထောက်ပြထားသည်။
နိဂုံးချုပ်အားဖြင့် ဆောင်းပါးက ဆိုးလ်မြို့ရှိ နိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒ အထက်တန်းလွှာများအတွက် ဤဖြစ်ရပ်ကို သတိပေးချက်တစ်ရပ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ စီးပွားရေးအရ အင်အားကြီးလာပြီး နိုင်ငံရေးအရလည်း ရင့်ကျက်လာသည့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံအနေဖြင့် မလုံခြုံမှုအခြေခံ သံတမန်ရေးကို ဆက်လက်ကျင့်သုံး၍ မရတော့ကြောင်း၊ အလွန်အကျွံ လျှော့ပေါ့ခြင်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရေးစိတ်ဓာတ်များကို မဖယ်ရှားနိုင်ပါက ပြည်သူ့ယုံကြည်မှုသာမက မတည်ငြိမ်သည့် ကမ္ဘာကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် လိုအပ်သော မဟာဗျူဟာအမြင်ရှင်းလင်းမှုကိုပါ ဆုံးရှုံးရနိုင်ကြောင်း ထောက်ပြထားသည်။