ကိုရီးယားနိုင်ငံတွင် အကြမ်းဖက်ရာဇဝတ်မှုခံရသူများကို စုစည်းကူညီနေသည့် တစ်ခုတည်းသော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည့် Smile Center သည် ၂၀၁၀ ခုနှစ်တွင် စတင်ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက် တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် စင်တာ ၁၆ ခုအထိ တိုးချဲ့လာခဲ့သည်။ ရုပ်ပိုင်း၊ စိတ်ပိုင်းနှင့် လူမှုရေး ထိခိုက်မှုများကို ပြန်လည်ကုစားရာနေရာအဖြစ် ၎င်း၏အခန်းကဏ္ဍမှာ ပိုမိုအရေးပါလာနေကြောင်း တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးက ပြောကြားသည်။
Justice Ministry လက်အောက်ခံ Smile Center Support Headquarters ၏ ဒါရိုက်တာ Baik Myung-jae က The Korea Times နှင့် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် ပြုလုပ်သည့် တွေ့ဆုံမေးမြန်းခန်း၌ “ရာဇဝတ်မှုခံရသူအများစုဟာ ရဲစစ်ဆေးမေးမြန်းမှုနဲ့ တရားရုံးလုပ်ငန်းစဉ်တွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြတ်သန်းရတာကြောင့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေ ပိုနက်ရှိုင်းသွားတတ်ပါတယ်။ အများစုက စာသင်ကြားရေးနဲ့ အလုပ်ခွင်ကို ပြန်မဝင်နိုင်တော့ဘဲ ငွေကြေးအခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပြီး နေ့စဉ်ဘဝပါ ပျက်ပြားသွားကြပါတယ်” ဟု ပြောသည်။ ၂၀၂၄ ခုနှစ်တွင် Smile Center သို့ ရောက်ရှိလာသည့် အမှု ၄,၅၅၀ ခုအနက် အများဆုံးမှာ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ထိခိုက်မှု ၃၅.၉ ရာခိုင်နှုန်း၊ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်မှု ၃၀.၁ ရာခိုင်နှုန်းနှင့် ဒစ်ဂျစ်တယ် လိင်မှုခင်း ၈ ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် ဒစ်ဂျစ်တယ် လိင်မှုခင်းများမှာ အလျင်အမြန် တိုးလာနေသည့် အမျိုးအစားတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၂၀၂၀ ခုနှစ်တွင် သီးသန့်မှတ်တမ်း ၁၆၇ ခုသာ ရှိခဲ့ရာမှ ၂၀၂၄ ခုနှစ်တွင် ၃၆၆ ခုအထိ မြင့်တက်လာကာ ၅ နှစ်အတွင်း ၁၁၉ ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာခဲ့သည်။ Baik ၏ ပြောကြားချက်အရ deepfake နည်းပညာ သို့မဟုတ် Telegram ကဲ့သို့သော ပလက်ဖောင်းများကို အသုံးပြုပြီး အဓမ္မဗီဒီယိုနှင့် ရုပ်ပုံများ ထပ်မံတောင်းယူခြင်း၊ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းများ ခံနေရသည့် ဒဏ်ခံရသူများကို စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ပြောဆိုရခြင်းမှာ ရုပ်ပိုင်းအကြမ်းဖက်မှု ခံရသူများထက် ပိုမိုခက်ခဲကြောင်း သိရသည်။ “ရိုက်နှက်မှု၊ အဓမ္မပြုကျင့်မှုတွေမှာ ကျူးလွန်သူက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လာမယ်ဆိုတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုက အရေးကြီးဆုံးတစ်ခုပါ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို ပြန်လည်လက်စားချေမှုက အလွန်ရှားပါတယ်။ ဒစ်ဂျစ်တယ်မှုခင်းတွေမှာတော့ ပုံတွေ၊ ဗီဒီယိုတွေ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့နေမယ်ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်မှုကို မဖယ်ရှားပေးနိုင်တာကြောင့် ပိုခက်ခဲပါတယ်” ဟု ၎င်းက ဆိုသည်။
Smile Center သည် တစ်ဦးချင်း အကြံပေးမှုအပြင် အုပ်စုလိုက် လေ့လာခရီးများ၊ ပြေးပွဲများ၊ ဘေ့စ်ဘောပွဲများနှင့် ကွန်ဆာ့တ်များကိုလည်း စီစဉ်ပေးလေ့ရှိသည်။ ပြင်းထန်သော စိတ်ဒဏ်ရာ ခံစားရသူများသည် လူမှုဘဝမှ ခွဲထွက်သွားတတ်သော်လည်း အကြံပေးသူများနှင့် အခြားဒဏ်ခံရသူများနှင့်အတူ လှုပ်ရှားပါဝင်ခြင်းက အပြင်လောကသို့ ပြန်လည်ထွက်လာနိုင်ရန် အားပေးကူညီကြောင်း Baik က ပြောသည်။ ထို့အပြင် “ဘာလို့ အဲဒီအချိန်မှာ အဲဒီနေရာကို သွားခဲ့မိတာလဲ” ဆိုသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်မှုကိုလည်း လျော့ပါးစေနိုင်ကြောင်း ၎င်းက ဆိုသည်။
သို့သော် အခက်အခဲမှာ ဒဏ်ခံရသူများကို စင်တာသို့ ရောက်လာအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းက တစ်ဝက်သာဖြစ်ပြီး ပထမအကြိမ် အကြံပေးမှု အနည်းငယ်ပြီးနောက် အလုပ်၊ ကျောင်း သို့မဟုတ် ကလေးစောင့်ရှောက်ရေးကြောင့် ပြန်မလာတော့သူများလည်း များစွာရှိကြောင်း သိရသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုနှစ်အတွင်း Seoul အရှေ့ပိုင်းနှင့် Daegu ရှိ Smile Center များတွင် ညနေပိုင်းနှင့် စနေနေ့ ဝန်ဆောင်မှုများ ထပ်မံတိုးချဲ့မည်ဖြစ်သော်လည်း Baik က ရှောင်လွှဲမရသည့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် အဝေးမှ အကြံပေးမှု (remote counseling) ကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ အသုံးပြုသင့်ကြောင်း ထောက်ပြသည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ဗြိတိန်ကို သွားခဲ့တုန်းက National Health Service က COVID နောက်ပိုင်း အဝေးမှ ဝန်ဆောင်မှုတွေ စတင်ခဲ့ပြီး အခုတော့ စိတ်ကျန်းမာရေး ကုသမှုအများစုကို အွန်လိုင်းကနေ ပေးနေပါတယ်။ ထိရောက်မှုနည်းမယ်လို့ လူတွေ ထင်ကြပေမယ့် အချက်အလက်တွေကတော့ ဆန့်ကျင်နေပါတယ်။ အိမ်ကနေ ကုသမှု ခံယူသူတွေက ပုံမှန်တက်ရောက်မှု ပိုကောင်းပြီး ကုသမှုပြီးဆုံးနှုန်းလည်း ပိုမြင့်ပါတယ်” ဟု ၎င်းက ပြောသည်။
ဥပဒေဘောင်ပိုင်းတွင်လည်း ပြောင်းလဲမှု လိုအပ်နေကြောင်း Baik က ထောက်ပြသည်။ ကိုရီးယားဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံဥပဒေထဲရှိ ရာဇဝတ်မှုခံရသူများအတွက် ကူညီကယ်တင်ရေး ပြဋ္ဌာန်းချက်သည် ရုပ်ပိုင်းထိခိုက်မှုကို အဓိကထားနေဆဲဖြစ်ပြီး ၂၀၁၄ ခုနှစ် Sewol ကူးတို့သင်္ဘော အန္တရာယ်ဖြစ်စဉ်ကတည်းက လိုအပ်ကြောင်း သိထားခဲ့သော်လည်း မည်သို့ကူညီရမည်ကို တိတိကျကျ မသိခဲ့ကြောင်း ၎င်းက ဆိုသည်။ ၂၀၂၂ ခုနှစ် Itaewon လူအုပ်ထိခိုက်သေဆုံးမှု ဖြစ်ပွားပြီးနောက်မှသာ စိတ်ဒဏ်ရာ ကုသမှုကို လူမှုရေး လိုအပ်ချက်တစ်ရပ်အဖြစ် ပိုမိုအသိအမှတ်ပြုလာကြောင်း၊ ထိုလိုအပ်ချက်ကို ဥပဒေအတွင်း ထင်ရှားစွာ ထည့်သွင်းနိုင်မှသာ ပိုမိုအနှစ်သာရရှိသည့် အကူအညီများ ပေးနိုင်မည်ဟု ၎င်းက ပြောကြားခဲ့သည်။