စာဖတ်ခြင်းနှင့် စာရေးခြင်းတို့သည် အပြန်အလှန် ဆက်နွှယ်နေကြောင်း ဤဆောင်းပါးတွင် အလေးထား ဖော်ပြထားသည်။ စနစ်တကျနှင့် အကျိုးရှိရှိ စာရေးနိုင်ရန်အတွက် ပထမဦးစွာ ကောင်းသော စာဖတ်သူ ဖြစ်ရမည်ဟု ရေးသားသူက ကိုယ်တွေ့အတွေ့အကြုံကို အခြေခံ၍ သတိပေးထားသည်။
ဆောင်းပါးရေးသူ လီဟျွန်ဆူ (Lee Hyon-soo) သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ် ၅၀ ခန့်က ကနေဒါနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိပြီး ကနေဒါဘဏ်တစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ နံနက် ၉ နာရီမှ ညနေ ၅ နာရီအထိ ပုံမှန်အလုပ်ချိန်ဖြင့် လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသဖြင့် အလုပ်ပြီးချိန်တွင် အချိန်လပ်များစွာ ရရှိခဲ့ပြီး ထိုအချိန်များကို စာအုပ်ဖတ်ခြင်းအတွက် အဓိက အသုံးချခဲ့သည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားထားသည့် စာအုပ်မျိုးစုံကို ဖတ်ရှုကာ ဘာသာရပ်အလိုက် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လေ့လာခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။
စာဖတ်ခြင်းသည် အသိပညာ ရယူခြင်းသက်သက်မဟုတ်ဘဲ အချိန်နှင့် နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်၍ ထူးချွန်သူများနှင့် ဆွေးနွေးသကဲ့သို့ အတွေးအမြင်ဖလှယ်ခြင်းလည်း ဖြစ်ကြောင်း ၎င်းက ရှင်းပြထားသည်။ ထိုသို့ စာဖတ်လာသည့်အတွက် လူသား၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် ဘဝအပေါ် ၎င်း၏ အမြင်ကျယ်လာပြီး ကမ္ဘာကြီးအပေါ် နားလည်မှုလည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် မတူညီသည့် အယူအဆများနှင့် ထိတွေ့ခြင်းက အကြောင်းအရာတစ်ခုကို အမြင်တစ်မျိုးတည်းဖြင့် မကြည့်ဘဲ ထောင့်စုံမှ စဉ်းစားတတ်သော ဝေဖန်ပိုင်းခြားမှုနှင့် တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်းကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
ကောင်းမွန်စွာ ရေးသားထားသော စာများကို ဖတ်ရှုခြင်းမှတစ်ဆင့် အတွေးအခေါ်များကို မည်သို့တည်ဆောက်ရသည်၊ ဝါကျများကို မည်သို့ ရှင်းလင်းသပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ရသည်၊ စာစုတစ်ခုလုံးတွင် အကြောင်းအရာဆက်စပ်မှုနှင့် ယုတ္တိရှိသော စီးဆင်းမှုကို မည်သို့ ဖန်တီးရသည်တို့ကို လေ့လာသိမြင်ခဲ့ကြောင်း ၎င်းက ရေးသားထားသည်။ စာအုပ်များထဲမှ အရည်အသွေးမြင့် စာရေးဟန်များက ဘာသာစကား၏ စွမ်းအားကို တန်ဖိုးထားတတ်စေခဲ့ပြီး ကိုယ်ပိုင်အတွေးအမြင်များကို စာဖြင့် ဖော်ပြလိုသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။
အသက် ၃၀ ကျော်နှောင်းပိုင်းတွင် သတင်းစာကော်လံတစ်ခု ရေးသားရန် သတ္တိယူစမ်းသပ်ခဲ့သော်လည်း စာရေးသင်တန်း တက်ဖူးခြင်း မရှိသဖြင့် အမှားအယွင်းများစွာမှတစ်ဆင့် သင်ယူခဲ့ရကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ သို့ရာတွင် မလျှော့တမ်း ကြိုးစားခဲ့ရာတွင် အချိန်နှင့် အတွေ့အကြုံများကြောင့် စာရေးစွမ်းရည် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ စာတစ်ပုဒ်ရေးတိုင်း ဝါကျများကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြင်ဆင် ချောမွေ့အောင် လုပ်ရကြောင်း၊ ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း အဆင်မပြေသည့် ဝါကျတစ်ကြောင်းက ရှင်းလင်းပြီး သပ်ရပ်သွားသည်ကို မြင်ရခြင်းမှာ တိတ်ဆိတ်သော်လည်း အားရကျေနပ်ဖွယ်ဖြစ်ကြောင်း ၎င်းက ရေးသားထားသည်။
စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် သို့မဟုတ် အတွေးအမြင်ကောင်းတစ်ခု ပေါ်လာလျှင် ကီးဘုတ်ပေါ် လက်တင် ရေးချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ကြောင်း ၎င်းက ဆိုသည်။ စာအုပ်များမှ သင်ယူရရှိသည့် အတွေ့အကြုံများ၊ ခရီးသွားလာရာမှ ရရှိသည့် ထင်မြင်ယူဆချက်များနှင့် ဘဝအတွေ့အကြုံများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စဉ်းစားချက်များအားလုံးသည် စာရေးရာတွင် အသုံးဝင်သည့် အကြောင်းအရာများ ဖြစ်လာကြောင်းလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ရေးသားထားသည့်အရာများကို အခြားသူများနှင့် မျှဝေထိုက်သည်ဟု ခံစားရပါက သတင်းစာများသို့ ပေးပို့ရေးသားခြင်း သို့မဟုတ် လူမှုကွန်ရက်တွင် မျှဝေခြင်းအားဖြင့် စာဖတ်သူများနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် မိမိတတ်နိုင်သမျှ အကျိုးပြုနေကြောင်း ၎င်းက ဆိုသည်။ စာဖတ်သူများထံမှ အပြုသဘောဆောင်သည့် တုံ့ပြန်မှုရရှိသည့်အခါ အထူးကျေနပ်မှုနှင့် ပြည့်စုံမှုကို ခံစားရကြောင်းလည်း ရေးသားထားသည်။
နောက်ကြောင်းပြန် သုံးသပ်ရာတွင် မိမိ၏ စာရေးခြင်းအတွက် အရေးအကြီးဆုံး အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ စာဖတ်ခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး စာအုပ်များက အသိပညာသာမက အတွေးအခေါ် တည်ဆောက်နိုင်စွမ်းနှင့် ထိုအတွေးများကို စကားလုံးဖြင့် ဖော်ထုတ်လိုသည့် စိတ်ဓာတ်ကိုပါ ပေးအပ်ခဲ့ကြောင်း ၎င်းက ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့အထိ စာဖတ်ခြင်းကို မရပ်တန့်ဘဲ ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေဆဲဖြစ်ပြီး “ကောင်းကောင်း ရေးသားလိုလျှင် အရင်ဆုံး ကောင်းတဲ့ စာဖတ်သူ ဖြစ်ရမည်” ဟု အဆုံးသတ်ထားသည်။ လီဟျွန်ဆူသည် ကနေဒါနိုင်ငံ တိုရွန်တိုမြို့အခြေစိုက် အငြိမ်းစား နိုင်ငံတကာဘဏ်လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး “Tales of A Modern-day Nomad” အပါအဝင် စာအုပ်များကို ရေးသားခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။