ကိုရီးယားသမိုင်းတွင် “ငြိမ်းချမ်းစွာ မင်းဆက်ပြောင်းလဲခဲ့သည်” ဆိုသည့် အယူအဆတစ်ရပ်မှာ မပျောက်ကွယ်သေးဘဲ ဆက်လက်ပြန်လည် ပေါ်ထွက်နေကြောင်း သမိုင်းပညာရှင် မတ်ခ် ပီတာဆန်က ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်တွင် ရေးသားထားသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ငြင်းခုံဆွေးနွေးခဲ့သော်လည်း ထိုအယူအဆကို မဖယ်ရှားနိုင်သေးသည့်အတွက် ၎င်းကို “ဇွန်ဘီ” နှင့် နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြခဲ့သည်။
ပီတာဆန်၏ အဆိုအရ ကိုရီးယားသမိုင်းတွင် ဂါယာမှ စီလာ၊ စီလာမှ ဂေါရျော၊ ထို့နောက် ဂေါရျောမှ ဂျိုဆွန်းသို့ အာဏာကူးပြောင်းရာတွင် အထက်တန်းလွှာနှင့် မျိုးရိုးအမည်များ ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့ပြီး ယနေ့တိုင် ကင်မ်(Kim)၊ လီ(Lee)၊ ပတ်(Park) တို့က အဓိက မျိုးရိုးအမည်များအဖြစ် ကျန်ရှိနေသည်ဟု ဆိုသည်။ ၁၃၉၂ ခုနှစ်တွင် ဂေါရျောမှ ဂျိုဆွန်းသို့ အာဏာပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပွားရာ၌ ဂေါရျောတော်ဝင်မျိုးနွယ် ဝမ်(Wang) အားလုံး သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံခဲ့ရသည် ဆိုသည့် အမြင်ကိုမူ ၎င်းက လက်မခံဘဲ ဝမ်မျိုးနွယ်သည် အစကတည်းက မများလှကြောင်း ထောက်ပြထားသည်။
၎င်း၏ ဆောင်းပါးအရ စာမေးပွဲအောင်မြင်မှုများကို ကြည့်ပါက ဂေါရျောတော်ဝင် ဝမ်မျိုးနွယ်မှ အရပ်ဘက်ရာထူးဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအောင်မြင်သူ ၄ ဦးသာ ရှိခဲ့ပြီး၊ ဂျိုဆွန်းခေတ် ဂျွန်းဂျူ လီမျိုးနွယ်မှာမူ အောင်မြင်သူ ၈၇၁ ဦးဖြင့် အများဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဂေါရျော၏ နောက်ဆုံးဘုရင် ဝမ်ယူ၏ သမီး ၃ ဦးသည် ဂျိုဆွန်း တည်ထောင်သူ လီဆောင်းဂျေး၏ သားများ၊ မြေးများနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ကြပြီး ဂျိုဆွန်း တည်ထောင်မှုကို ထောက်ခံခဲ့သည့် ဝမ် ၂ ဦးကိုလည်း “တည်ထောင်ဖခင်များ” အဖြစ် ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
ပီတာဆန်က ယခုအခါ ကိုရီးယားတွင် ဝမ်မျိုးနွယ် ၂၅,၀၀၀ ခန့် ရှိနေသေးသည့်အတွက် “သုတ်သင်ခံခဲ့ရသည်” ဆိုသည့် အယူအဆမှာ မမှန်ကန်ကြောင်း သုံးသပ်ထားသည်။ ထိုအယူအဆ မပျောက်ကွယ်သေးခြင်းမှာ ၂၀ ရာစုအစောပိုင်းတွင် ဂျပန်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်၌ ရေးသားခဲ့သည့် သမိုင်းရေးသားမှုများ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ကိုရီးယားသမိုင်းကို “တော်လှန်ပြောင်းလဲမှုများ ရှိသည့် ဒိုင်နမစ်သမိုင်း” အဖြစ် ဖော်ပြရန် ဝမ်ဇာတ်ကြောင်းကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်းလည်း ဆိုသည်။ ဆောင်းပါးအဆုံးတွင် လီဆောင်းဂျေးသည် အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သူ မဟုတ်ဘဲ ကိုရီးယားကို နှစ်ပေါင်း ၁,၀၀၀ နီးပါး လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည့် အထက်တန်းလွှာအတွင်း၌ အဓိကပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်လာခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။